ของมันแน่นอยู่แล้ว

ค่าาาาาาาาาาาาา


ทานไรยังคะ


ฝันดีน๊า

เม้นๆๆคร่า

ทักทายค๊ะ!!~


:)

วันเสาร์ที่ 4 กรกฎาคม 2009
สัปดาห์ที่ 13 เทศกาลธรรมดา
น.เอลีซาเบ็ธ ราชินีแห่งปอร์ตุเกส


บทอ่านจากหนังสือปฐมกาล ปฐก 27:1-5,15-29

เมื่ออิสอัคชรามาก และตามืดมัวจนมองไม่เห็น เขาเรียกเอซาวบุตรคนโตเข้ามาแล้วพูดว่า “ลูกเอ๋ย” เอซาวถามว่า “อะไรครับพ่อ” อิสอัคจึงว่า “ดูซิ พ่อแก่แล้ว ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไร จงเอาอาวุธของลูก คือ แล่งลูกศรและคันธนูออกไปในท้องทุ่ง ล่าสัตว์มาให้พ่อ และทำอาหารอร่อย ๆ ให้พ่อกิน พ่อจะได้อวยพรลูกก่อนที่พ่อจะตาย”

นางเรเบคาห์ได้ยินอิสอัคพูดกับเอซาวบุตรของตน เมื่อเอซาวออกไปล่าสัตว์ในท้องทุ่งให้บิดาแล้ว นางเรเบคาห์ก็เอาเสื้อตัวดีที่สุดของเอซาวบุตรคนโต เป็นเสื้อที่นางเก็บไว้ในบ้านมาให้ยาโคบบุตรคนเล็กสวม เอาหนังแพะมาคลุมแขนและคอส่วนที่ เกลี้ยงของเขา แล้วจึงส่งอาหารอร่อยกับขนมปังซึ่งนางจัดทำนั้นให้ยาโคบ บุตรชายของนาง

เขาจึงเข้าไปหาบิดา พูดว่า “พ่อครับ” อิสอัคถามว่า “อะไรเล่า ลูกเอ๋ย เจ้าเป็นลูกคนไหนของพ่อเล่า” ยาโคบตอบบิดาว่า “ลูกคือเอซาว บุตรคนโตของพ่อ ลูกทำตามที่พ่อสั่งลูกแล้ว เชิญลุกขึ้นนั่งกินเนื้อที่ลูกล่ามาได้เถิด เพื่อพ่อจะได้อวยพรลูก” อิสอัคถามบุตรของตนว่า “ลูกเอ๋ย ทำอย่างไรลูกจึงล่าสัตว์มาได้เร็วเช่นนี้” เขาตอบว่า “พระยาห์เวห์ พระเจ้าของพ่อ ทรงบันดาล ให้ลูกล่ามันได้” แล้วอิสอัคพูดกับยาโคบว่า “ลูกเอ๋ย เข้ามาใกล้ ๆ พ่อเถิด พ่อจะได้คลำดู เพื่อจะได้รู้ว่า ลูกคือเอซาวลูกของพ่อจริงหรือไม่” ยาโคบก็เข้าไปใกล้อิสอัคผู้บิดา อิสอัคคลำตัวเขา พูดว่า “เสียงเป็นเสียงของยาโคบ แต่แขนเป็นแขนของเอซาว” อิสอัคจำยาโคบไม่ได้เพราะแขนของเขามีขนดกเหมือนกับแขนของเอซาวพี่ชาย อิสอัคจึงอวยพรเขา แต่ถามว่า “ลูกคือเอซาว ลูกของพ่อจริงหรือ” เขาตอบว่า “ใช่ครับ” อิสอัคจึงพูดว่า “จงนำเนื้อที่ลูกล่าได้มาให้พ่อกิน แล้วพ่อจะอวยพรลูก” ยาโคบจึงนำอาหารมาให้ อิสอัคก็กิน ยาโคบรินเหล้าองุ่นให้ อิสอัคก็ดื่ม แล้วอิสอัคผู้บิดาพูดกับเขาว่า “ลูกเอ๋ย จงเข้ามาใกล้และจูบพ่อเถิด” เขาจึงเข้าไปใกล้และจูบบิดา พอ อิสอัคได้กลิ่นเสื้อผ้าของเขา ก็อวยพรเขาว่า

“ดูซิ กลิ่นลูกชายของข้า เป็นเหมือนกลิ่นทุ่งนา ซึ่งพระยาห์เวห์ทรงอวยพร ขอพระเจ้าประทานน้ำค้างจากฟ้า และความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน ทั้งข้าวสาลีและเหล้าองุ่นใหม่แก่ลูกอย่างมากขอให้ชนชาติทั้งหลายรับใช้ลูกขอให้ประชาชาติทั้งหลายกราบไหว้ลูก ขอให้ลูกเป็นนายเหนือพี่น้อง ขอให้บุตรของมารดาของลูก กราบไหว้ลูก ผู้ใดสาปแช่งลูกให้ผู้นั้นถูกสาปแช่งด้วย ผู้ใดอวยพรลูกให้ผู้นั้นได้รับพรด้วย”

พระวรสารนักบุญมัทธิว มธ 9:14-17

เวลานั้น วันหนึ่งบรรดาศิษย์ของยอห์น เข้ามาทูลถามพระเยซูเจ้าว่า ‘ทำไมพวกเราและพวกฟาริสีจำศีลอดอาหาร แต่ศิษย์ของท่านไม่จำศีลเลย?’ พระองค์ทรงตอบว่า ‘ผู้รับเชิญมาในงานสมรสจะโศกเศร้าหรือขณะที่เจ้าบ่าวยังอยู่กับเขา? แต่จะมีวันหนึ่งที่เจ้าบ่าวจะถูกพรากไป วันนั้นเขาจะจำศีลอดอาหาร ไม่มีใครเอาผ้าใหม่ไปปะเสื้อเก่า เพราะผ้าใหม่ที่เอามาปะเสื้อเก่านั้นจะหดตัว ทำให้รอยขาดเลวร้ายกว่าเดิม ไม่มีใครเอาเหล้าองุ่นใหม่ใส่ในถุงหนังเก่า เพราะถุงหนังจะขาด เหล้าองุ่นจะรั่วและถุงหนังจะเสียหายไปด้วย แต่เขาย่อมเอาเหล้าองุ่นใหม่ใส่ในถุงหนังใหม่และทั้งสองอย่างจะไม่เสียหาย

ข้อคิด

“ชีวิตที่สอดคล้องกลมกลืน” บ่อยครั้งที่ชีวิตของเราไม่สามารถหาคำตอบต่อคำถามทุกอย่างได้...ว่าทำไม? แม้ว่าเราจะไม่สามารถแก้ไขเปลี่ยนแปลงผู้อื่นได้ แต่เราก็สามารถปรับเปลี่ยนตนเองได้ เราสามารถแก้ไข ปรับปรุง เปลี่ยนแปลงหรือรู้จักปฏิบัติชีวิตของตนเองอย่างไรจึงจะสามารถดำเนินชีวิตได้อย่างเหมาะสมกลมกลืน สอดคล้อง และสามารถเข้าใจชีวิตอย่างที่เป็นให้ดีมากยิ่งขึ้น เพื่อจะสามารถเป็นคำตอบและพัฒนาชีวิตของเราได้อย่างมีคุณค่าและมีความหมายต่อไปในชีวิต

สวัสดีนะ ใครกันคะนี่

อ่านะ

ทักแต่เรื่องนี้เลยน๊า55+

วันศุกร์ที่ 3 กรกฎาคม 2009
ฉลอง น.โธมัส อัครสาวก


บทอ่านจากจดหมายนักบุญเปาโลอัครสาวกถึงชาวเอเฟซัส อฟ 2:19-22

พี่น้อง ท่านจึงไม่เป็นคนต่างด้าวหรือผู้อาศัยอีกต่อไป แต่เป็นเพื่อนร่วมชาติกับบรรดาผู้ศักดิ์สิทธิ์ เป็นสมาชิกในครอบครัวของพระเจ้า ถูกสร้างขึ้นเป็นอาคารโดยมีบรรดาอัครสาวกและประกาศกเป็นรากฐาน มีพระคริสตเยซูทรงเป็นศิลาหัวมุม พระคริสตเจ้านี้ทรงทำให้อาคารทุกส่วนต่อกันสนิทเจริญขึ้นเป็นพระวิหารศักดิ์สิทธิ์เพื่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ในพระองค์นี้ ท่านทั้งหลายก็เช่นกันกำลังถูกก่อสร้างร่วมกันขึ้นเป็นที่ประทับของพระเจ้าเดชะพระจิตเจ้า

พระวรสารนักบุญยอห์น ยน 20:24-29

เวลานั้น โทมัส ซึ่งเรียกกันว่า “ฝาแฝด” เป็นคนหนึ่งในบรรดาอัครสาวกทั้งสิบสองคน ไม่ได้อยู่กับอัครสาวกคนอื่นๆ เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จมา ศิษย์คนอื่นบอกเขาว่า “พวกเราได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว” แต่เขาตอบว่า “ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้เห็นรอยตะปูที่พระหัตถ์ และไม่ได้เอานิ้วแยงเข้าไปที่รอยตะปู และไม่ได้เอามือคลำที่ด้านข้างพระวรกายของพระองค์ ข้าพเจ้าจะไม่เชื่อ เป็นอันขาด”

แปดวันต่อมา บรรดาศิษย์อยู่ด้วยกันในบ้านนั้นอีก โทมัสก็อยู่กับเขาด้วย ทั้งๆที่ประตูปิดอยู่พระเยซูเจ้าเสด็จเข้ามาประทับยืนอยู่ตรงกลาง ตรัสกับเขาทั้งหลายว่า “สันติสุขจงสถิตอยู่กับท่านทั้งหลายเถิด” แล้วตรัสกับโทมัสว่า “จงเอานิ้วมาที่นี่ และดูมือของเราเถิด จงเอามือมาที่นี่ คลำที่สีข้างของเราเถิด อย่าสงสัยอีกต่อไป แต่จงเชื่อเถิด” โทมัสทูลพระองค์ว่า“องค์พระผู้เป็น เจ้าของข้าพเจ้า และพระเจ้าของข้าพเจ้า!” พระเยซูเจ้าตรัสกับเขาว่า “ท่านเชื่อเพราะว่าได้เห็นเราผู้ที่เชื่อ แม้ไม่ได้เห็น ก็เป็นสุข”

ข้อคิด

“การเปิดใจกับพระเจ้า” เป็นการเยียวยารักษาดูแลสุขภาพจิตใจของเราเช่นเดียวกับที่เราได้เปิดเผยอาการป่วยไข้ให้กับคุณหมอ ที่จะรักษาโรคภัยของเราให้หายและดูแลรักษาได้อย่างถูกต้องและถูกวิธี การเปิดใจและการได้สัมผัสกับพระในชีวิตของเรา โดยยอมรับว่าเราเป็นคนบาปที่อ่อนแอ ต้องการพระเมตตา ความรักของพระที่ให้โอกาสและให้ความสำคัญต่อเราทุกคน ดังนั้นเราจึงต้องรักและแสดงออกด้วยความเมตตากรุณาต่อเพื่อนพี่น้องในชีวิตประจำวันเช่นเดียวกัน ความสุขแท้ในชีวิตของเราคือ การปฏิบัติอย่างมีคุณค่าด้วยความรัก ที่มีพระเจ้าอยู่ในชีวิตของเราเสมอ

หวัดดีคร่า

ชื่อไฮ น่ากลัวเน้อบุปผา ราตรี 3.2 ฮ่ะฮ่าฮ๊า

ดีที่รุจักน่ะคร่า

เออ...เมาไหนเมากันเฟ้ย...สู้ตายอยู่แล้ว

อ่ะนะ Thank you มั่กๆที่เป็นห่วง
ดูแสสุขภาพด้วยนะค่ะ

ฟาน่ะ สกินน่ารักมากๆๆๆ กินไรยัง ฝันดีน่ะ มาเม้นหัยน่ะ ข้างๆๆน้องหรออิ อิ อิ

55556+

พลาดได้งัยเราเซง

.....


อยากย้ายหอจนแหละ

มันจะได้ใก้ๆก่านี้

หาหอได้แล้ว

หอหญิง.....+++


แต่...ยังมะแน่ใจ

เย้จะได้กลับบ้านแล้



...อาทิดหน้าปิดเยอะ555+


ไม่ได้กลับมาเปงชาด

ทำห่าไรหว่ะ



วันๆทำไรบ้าง


เบาๆหน่อย เหล้านะ

5555555555555555555555555555555555555555555555555+

อยู่ปีไหนแล้วหล่ะ ใกล้จบรึยัง ตั้งใจเรียนนะ

วันอาทิตย์ที่ 21 มิถุนายน 2009
สัปดาห์ที่ 12 เทศกาลธรรมดา


บทอ่านจากหนังสือโยบ โยบ 38:1; 8:11

พระเจ้าทรงตอบโยบออกมาจากพายุว่า "ผู้ใดเอาประตูปิดทะเลไว้ เมื่อมันระเบิดออกมา ดังออกมาจากครรภ์ เมื่อเราสร้างเมฆให้เป็นเสื้อ และความมืดทึบเป็นผ้าอ้อนของมัน? แล้วกำหนดเขตให้มันวางดาลประตู และกล่าวว่า 'เจ้าไปได้ไกลแค่นี้แหละ อย่าเลยไปอีก และคลื่นคะนองของเจ้าจงหยุดเพียงแค่นี้แหละ'"

บทอ่านจากจดหมายนักบุญเปาโลอัครสาวกถึงชาวโครินธ์ ฉบับที่สอง 2 คร 5:14-17

พี่น้อง เพราะความรักของพระคริสตเจ้าผลักดันเราอยู่ เราแน่ใจว่า ถ้าคนหนึ่งตายเพื่อทุกคน ก็เหมือนกับว่าทุกคนได้ตายด้วย พระองค์ได้สิ้นพระชนม์แทนทุกคน เพื่อผู้ที่มีชีวิตจะได้ไม่มีชีวิตเพื่อตนเองอีกต่อไป แต่มีชีวิตเพื่อพระองค์ผู้ได้สิ้นพระชนม์ และได้กลับคืนพระชนมชีพเพื่อเขา

ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เราจะไม่พิจารณาผู้ใดตามมาตรฐานมนุษย์อีก แม้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยพิจารณาพระคริสตเจ้าตามมาตรฐานมนุษย์ แต่บัดนี้เราไม่พิจารณาพระองค์ตามมาตรฐานนี้อีกต่อไป ดังนั้น ถ้าผู้ใดอยู่ในพระคริสตเจ้า ผู้นั้นก็เป็นสิ่งสร้าง ใหม่ สภาพเก่าผ่านพ้นไป สภาพใหม่ได้เกิดขึ้นแล้ว

พระวรสารนักบุญมาระโก มก 4:35-41

ครั้นเวลาเย็นวันเดียวกันนั้น พระเยซูเจ้าตรัสแก่บรรดาศิษย์ว่า ‘เราจงข้ามไปฝั่งทะเลสาบด้านโน้นกันเถิด’ บรรดาศิษย์จึงละทิ้งประชาชนไว้ และออกเรือที่พระองค์ประทับอยู่นั้นไป มีเรือลำอื่นๆติดตามไปด้วย ขณะนั้นเกิดพายุแรงกล้า คลื่นซัดเข้าเรือจนน้ำเกือบจะเต็มเรืออยู่แล้ว พระองค์บรรทมหนุนหมอนอยู่ที่ท้ายเรือ บรรดาศิษย์จึงปลุกพระองค์ทูลว่า ‘พระอาจารย์ พระองค์ ไม่สนพระทัยที่พวกเรากำลังจะตายอยู่แล้วหรือ?!’ ลมก็หยุด ท้องทะเลราบเรียบอย่างยิ่ง แล้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า ‘ตกใจกลัว เช่นนี้ทำไม? ท่านยังไม่มีความเชื่อหรือ?’ เขาเหล่านั้นมีความกลัวอย่างมาก พูดกันว่า ‘ท่านผู้นี้เป็นใครหนอ? ลมและทะเลจึงยอมเชื่อฟังเช่นนี้’

ข้อคิด

ถ้าพิจารณาอย่างผิวเผิน หลายคนคงคิดว่า แต่ละคนเกิดมีชีวิตขึ้นมาแล้วต่างคนก็ต่างอยู่ ต่างคนก็ต่างทำ ไม่ขึ้นแก่กันและกัน แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ มนุษย์ ทุกคนมีสายสัมพันธ์ต่อกันและกัน และอย่างแน่นแฟ้นด้วย คนหนึ่งทำสิ่งหนึ่ง ก็มีผลต่ออีกคนหนึ่งเสมอ พระเยซูเจ้ายอมตายก็มีผลต่อเราทุกคน และทำให้สัมพันธ์อย่างแน่นแฟ้นกับพระเจ้า แต่หลายครั้งที่เราไม่ได้คิด-พิจารณา มนุษย์เลยลืมว่า มนุษย์ต้องสัมพันธ์กับพระเจ้า มนุษย์ขาดความเชื่อและความวางใจในพระเจ้า ข้าแต่พระเจ้า โปรดประทานความเชื่อแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายเทอญ