-- ฉันแค่ยิ้มเพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นว่ามีเรื่องไม่สบายใจ ...ยิ้มให้คนอื่นเห็นว่าเข้มแข็ง... และยิ้มเพื่อให้กำลังใจตัวเอง... แต่ใครจะเข้าใจ จะรู้...ว่าเหนื่อยเหลือเกิน -- รักครั้งหนึ่งคิดถึงตลอดไป -- Liverpool In Thailand -- You'll never walk Alone -- Liverpool สู้ๆ คนไทยหัวใจ Liverpool -- --> ได้แต่ฝาก ความคิด ของฉันเอาไว้ เผื่อวันไหนเธอผ่านมา เห็นที่เดียวกันนี้ เธอจะนึกขึ้นได้ว่า เคยมีคนหนึ่งยืนข้างเธอ อยู่ตรงนี้เสมอ ตลอดมา <-- --> เมื่อไหร่ เธอ จึงจะ ว่างเปล่า ในใจของฉัน <--เคยไหม .. นั่งร้องไห้ ทั้งที่ดีใจที่สุดในชีวิต เคยไหม .. โทรหา ทั้งที่เกลียดเข้ากระดูก เคยไหม .. ต้องพูดขอโทษ ทั้งที่ไม่ผิด เคยไหม .. นั่งรอ ทั้งที่ง่วงแทบแย่ เคยไหม .. นั่งกดโทรศัพท์ ทั้งคืนโดยไม่วางมือ ทั้งที่รู้ว่าเค้าไม่อยากรับ เคยไหม .. ที่เดินเข้าไปด่า ทั้งที่อยากพูดดีด้วย เคยไหม .. ที่โทรหาใครสักคน เพียงแค่อยากให้เค้าเห็นเบอร์เรา โชว์ทั้งที่รู้ว่าเค้าไม่ว่าง... <--
-- ถ้าในโลกนี้ไม่มี... สิ่งเตือนความจำให้นึกถึงอดีต ไม่มีเพลงให้ได้ยิน ไม่มีรูปของสองเราสักใบ ให้เห็นยามห่างไกล ทุกเรื่องราวที่เกืดกับสองเรา ทุกนาทีไม่ว่าจะดีร้ายจะไม่เลือนหายไป ตามวันและเวลา ฉัน จะเก็บความทรงจำ ไว้ในลมหายใจที่มีอยู่ จะดูแลให้ดี ไม่ต้องมีของเพื่อเตือนความทรงจำ เพราะมันไม่สำคัญมากไปกว่าเก็บในลมหายใจตลอดไป -- ...SoMething -- I wAnt to forget, but I remember. -- SoMething I wAnt to remember ,but I forget... that

-->...ว่ากันว่า ปลาทอง เป็นสัตว์ที่มีความจำสั้นเพียง 3 วินาที มันเป็นสัตว์ที่ไม่มีความรัก เพราะเพียงแค่มันว่ายจากขอบโถด้านหนึ่ง ไปถึงขอบโถอีกด้านหนึ่ง มันก็จำหน้าปลาสาวที่มันเพิ่งบอกรักไม่ได้ซะแล้ว...แต่เพราะคนไม่ใช่ปลาทอง เราจึงลืมความรักกันไม่ได้ง่ายๆ และแม้จะรู้ว่ายิ่งจำยิ่งเจ็บ เราก็ยังเลือกที่จะต่อสู้เพื่อมีรักอันยาวนาน... ...เพราะความรัก...เป็นแรงบันดาลใจของเพลงรัก หลากหลายเพลงบนโลกใบนี้ และเพราะความรัก คือที่มาของน้ำตา และรอยยิ้มรวมไปถึงเรื่องราวอีกมากมาย เพราะความรัก...คือสิ่งสำคัญที่ทำให้โลกเคลื่อนไหว ได้อย่างอ่อนหวาน ตราบใดที่คุณยังมีคนที่คุณรัก และสามารถมอบความรักให้เขาได้อย่างสุดหัวใจ ไม่ว่าจะ ได้ความรักตอบกลับมาหรือไม่ แค่นั้น...ก็เพียงพอแล้ว ที่จะทำให้ความรัก เติบโตบนโลกใบนี้ต่อไปได้อย่างสวยงาม...

-->...In the Mood for Love ภาพนิ่งของ'ความรัก' ... บางครั้ง ห้องหับแคบๆก็มีความทรงจำซุกซ่อนอยู่มากมาย มากเสียจนความแคบไม่อาจเก็บงำไว้ได้หมด... แต่บ่อยครั้ง ที่สถานที่ใหญ่โต ก็กว้างใหญ่เกินไป เคว้งคว้างเวิ้งว้างเสียจนไม่รู้จะจดจำตรงไหน
การรอคอย "เราไม่รู้ว่าเรียกว่าความเศร้ามั้ย แต่ถ้าเราได้เจอกับใครคนหนึ่งในช่วงเวลานั้นแล้ว เราจะมีความสุข" "เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราทำ เรียกว่าความสุขมั้ย แต่เราก็ทำอย่างดีที่สุด" "บทบาทของเราคือการรอคอย เราทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแค่นี้ อย่างอื่นคงทำไม่ได้และทำได้ไม่ดี"

... ความห่างไกล สอนให้เขียนคำว่าห่วงใยได้สวยงาม ... ย้ายรูปโปรไฟล์มาตรงกลาง ย้ายคอมเมนท์มาตรงกลาง Top friend ติดกัน ขยายรูปตรงคอมเม้นต์ ย้ายรูปเพื่อนคอมเม้นต์ให้อยู่ตรงกลาง ชี้ลิ้งค์แล้วเป็นสีรุ้ง ลบโฆษณาของgoogle

การเดินตามหาความฝันของเราสองคน...ต่างกันมากมาย คนนึงเดินตามหาความฝันโดยไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย ในขณะที่อีกคนนึงกำลังสะดุดขาตัวเองเข้าอย่างจัง...แล้วล้มลง

มีคนเคยพูดว่า " ความรักของเราก็เหมือนกับปูนที่ยังไม่แห้ง ถ้าเรายืนเหยียบมันนานๆ...เราจะยืนติดมันอยู่อย่างนั้น และเดินถอยออกมา ไม่ได้ เราจะไม่มีวันจากมาได้เลย โดยไม่ได้ทิ้งรองเท้าไว้ข้างหลัง " และ...ฉัน...ก็เชื่อว่า มันเป็นแบบนั้นจริง-จริง เราจะเดินจากมันไปไม่ได้เลย เหมือนกับที่เราจะไม่สามารถลืมใครคนนึง...ได้เลย เพราะถึงแม้เราจะดึงรองเท้าออกมาได้ แต่เชื่อมั๊ย ว่ารองเท้าก็ยังมีคราบปูนติดออกมาอยู่ดี เหมือนกับว่า ถึงแม้เราจะเดินออกมาได้แล้ว แต่มันก็ยังคงมีบางสิ่งที่เราไม่อาจลบล้างให้มันหมดไปได้ ไม่รู้เหมือนกัน ว่า...เมื่อไหร่เราจะแกะคราบปูนเก่าๆ ทิ้งได้ซะที หรือว่า เราควรจะถอดรองเท้า แล้วเดินเท้าเปล่าไปหารองเท้าคู่ใหม่... --เราต้องคิดว่าไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้แล้วดีใจที่ยังมีเวลาเจ็บปวดให้รู้ว่าความร้สึกดีๆของเรายังมีค่า--ทุกครั้งที่เดินผ่านตรงที่เดิม - เพียงแค่ช่วงขณะ ที่รู้สึกเหมือนได้เห็นแผ่นหลังของเขา..ในใจคิดถึง...ภาวนาให้เป็น..เหมือนที่ใจเรียกร้อง เค้ายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น..บนม้านั่งตัวเดิม คอยอยู่เหมือนที่ผ่านมา .. แต่เมื่อมองดู...ในโลกของความเป็นจริง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น..ม้านั่งยาวก็ยังว่างเปล่า ในใจยังคงเงียบเหงา..มีเพียงเรากับความฝัน-ได้แต่ยิ้มเศร้าๆ ปลอบใจตัวเอง เราจะเข้มแข็งได้อีกนานไหม...ตอบตัวเองไม่ได้ รู้แค่เพียงตอนนี้...ต้องกลั้นเก็บไว้ ไม่อยากให้...มีน้ำตา--